Në skenën e përçarë të Partisë Demokratike, një aktor i ri po përpiqet të marrë rolin kryesor: Ilir Alimehmeti.
Mjeku i njohur, me profil qytetar dhe qëndrime të kujdesshme, ka nisur lëvizjen e tij për të marrë drejtimin e PD-së, duke premtuar një rilindje të brendshme të partisë përtej konflikteve të vjetra. Por çfarë ndodh në prapaskenë është një histori e njohur për demokratët — një lojë pushteti e veshur me premtime për “ringritje”.
Grupi i Sali Berishës, edhe pse në dukje i margjinalizuar nga institucionet, vijon të jetë aktor real në terren. Mbështetja e menjëhershme që ky grup i dha Alimehmetit tregon qartë se lëvizja nuk është e pavarur nga interesat e vjetra të partisë, por një tentativë për të ripaketuar të vjetrën në formën e re.
Berisha kërkon të ruajë ndikimin, qoftë edhe përmes figurave të reja, të cilat mund t’i paraqesë si “asnjë palë” në konfliktin e brendshëm.
Në këtë atmosferë, kërkesa për t’i hequr mandatin Jorida Tabakut është një sinjal i fortë i intolerancës që dominon sërish në PD. Tabaku, një ndër figurat më konsistente të linjës europiane dhe institucionale, po sulmohet thjesht sepse nuk është rreshtuar me grupin Berisha-Alimehmeti.
Kjo nuk është një garë idesh, por një spastrim politik në emër të “unitetit”.Këto zhvillime tregojnë që Partia Demokratike nuk ka dalë ende nga hija e së shkuarës.
Në vend që të ndërtojë një platformë të hapur, të konkurrojë me ide dhe vizion, PD po bie sërish në grackën e lojërave të pushtetit të brendshëm.
Nëse një figurë e moderuar si Alimehmeti do të bëhet thjesht një mjet për t’i hapur rrugë rikthimit të vjetër, atëherë çdo shpresë për një PD moderne do të shuhet pa nisur mirë.Në fund të ditës, pyetja mbetet: a do të guxojë Partia Demokratike të shpëtojë nga vetja, apo do të mbetet peng i të njëjtëve skenaristë me aktorë të rinj?— Adam Libohova