Nga Adam Libohova:
Dikur, Irfan Hysenbelliu dhe qeveria e Edi Ramës dukeshin si dy pasagjerë në të njëjtin jaht, duke shijuar detin e qetë të interesave të përbashkëta. Ishin kohë kur lundrimi ishte i shtruar me “silkën” e mirëkuptimit – një dorë e ngrohtë që shtrëngohej pas kamerave, ndërsa bizneset e mëdha, mediat e fuqishme dhe pushteti politik vallëzonin në një tango të heshtur.Por si çdo tango që zgjat shumë, ritmi u prish.
Fillimisht, një hap i gabuar në parketin e interesave – “Prestige Resort” u bë poligoni i parë i përplasjes. Prishja e pishinave nga IKMT nuk ishte thjesht një aksion urbanistik; ishte kambana e parë që tregonte se muzika e vjetër nuk do të tingëllonte më njësoj.
Nga buzëqeshjet e ftohta në darkat zyrtare, palët kaluan në komunikim me altoparlant – njëra anë fliste për “zbatim të ligjit”, tjetra për “hakmarrje politike”.Pastaj erdhi vërshimi i kontrollit fiskal. Tatimet, Doganat, IKMT – të gjitha si breshëri vere në dritaren e një shtëpie pa strehë.
Në ekranet e News24, zëri editorial ndryshoi tonalitet: nga një kronikë me tone neutrale, në një orkestër alarmesh e kritikash. Qeveria, nga ana e saj, përdori partiturën e ligjit: shifra detyrimesh të papaguara, vendime inspektorësh, vendime gjobash.Kulmi?
Një “martesë e pamundur” editoriale. Hysenbelli deklaroi publikisht se kishte refuzuar të shiste News24 dhe të ndryshonte vijën editoriale sipas dëshirës së Kryeministrit.
Nga ai çast, raporti u kthye në një divorc me pasuri të përbashkët: njëra palë me instrumentet e shtetit, tjetra me megafonin e medias.Bllokimi i News24 ishte momenti kur tymi doli nga oxhaku i konfliktit.
Gazetarët dërguan letra të hapura në kancelaritë e Perëndimit, duke akuzuar pushtetin për metoda të denja për histori të tjera, jo për një vend që ëndërron BE-në. Rama, nga ana tjetër, e shihte këtë si melodramën e një pronari të pasur që, kur i prek xhepi, zbulohet papritur si “kampion i lirisë së medias”.Kjo histori nuk është thjesht një krehje egosh midis një njeriu të pasur dhe një Kryeministri me shumë mandate.
Është një pasqyrë e deformuar ku shfaqet fytyra e medias shqiptare: shpesh e shtrirë në diellin e pushtetit derisa retë e interesit të errësojnë qiellin. Dhe kur nis stuhia, dallgët nuk zgjedhin kë të lagin.
Në fund, mbetet pyetja: a është ky një kapitull i luftës për lirinë e fjalës apo një episod i zakonshëm i divorçeve të zhurmshme mes pushtetit dhe biznesit? Shqipëria vazhdon të ecë në bulevardin e demokracisë me këtë dilemë nën sqetull – dhe me një rresht gazetarësh që vrapojnë mes shiut, pa çadër, duke mbajtur mikrofonin.